Dat bevrijdende gevoel dat het goed komt, het vrije witte paard met op zijn rug die oude wijze man, zo vertrouwenwekkend, waarvan je weet dat hij ongeveer alles aan kan..

Magie, de kracht van magie, het heeft allemaal te maken met wat je in je geest kan oproepen, de energie die het je geeft en die je daarna uitstraalt. Zo vaak gebruikte ik die magie, en zo vaak kwam het uit: ooit riep de engelen aan dat ze een coachingsopdracht voor me moesten regelen- ik zat even op zwart zaad- en ik vroeg ze dat ze het ook moesten laten zien dat zíj het waren die ervoor zorgden. Je zal het geloven of niet, diezelfde middag werd ik gebeld door twee mannen die een coach zochten voor hun jonge bedrijfje. Hun voorstel om elkaar te ontmoeten… café de Engel in Amsterdam… Jawel !!

En hoe onze jongste dochter uit China kwam, ook haar ogen, die had ik gezien en geroepen. Toen we wel drie jaar na het opstarten van de adoptieprocedure eindelijk werden gebeld met de woorden: jullie hebben een dochter, en ik op de computer de eerste foto’s van haar zag: waren daar precies die ogen die ik geroepen, gezien had.

En dan nu: ook zo’n drie jaar geleden maakte ik een moodboard, met één van de plaatjes erop, een appelschimmel( paard) en daarnaast een klein chinees meisje. Je zal het geloven of niet: maar precies zo ziet Jugueton eruit, en precies zo goed kan onze jongste dochter het ook met hem vinden.

En die dromen dan, van Gandalff en zijn Shadowfax, die me het laatste jaar zo achtervolgden, net zoals de beelden uit het boek/de film de mist of Avalon, waarin Morgaine op haar paard( een Andalusier dat zie je meteen !) over de schotste hoogvlaktes loopt. Toen ik in een meditatie afgelopen november Merlijn naast me voelde staan, die mij zei ook te gaan staan, voelde ik de bibbers, de kou, de angst.. waarvoor? maar ook dat het tijd was.. op welke manier, daar had ik geen idee van!

En inmiddels nu, de werkelijkheid: ís mijn Andalusier daar. Is het inmiddels ijskoud.  De waterbakjes zijn bevroren en moeten met emmers worden bijgevuld. Een periode waarin je met je paard bijna niets kan, behalve erop rijden, als je zoals ik nog de bof hebt dat er een binnenbak is. Een periode waarin de meeste paarden meteen een stuk frisser en wilder zijn. De werkelijkheid: al mijn angsten zijn er weer. Logische angsten, omdat ik opzie tegen wilde bokkesprongen, er natuurlijk wil afvallen, maar ook veel grotere, irrationele angsten, vast uit mijn jeugd, toch niet zo veilig..Angsten, In deze dagen iedere dag: Een groot paard, met veel energie, nog steeds een beetje hengst. Kan ik hem aan? Ik wil zo graag dat hij mij lief vind, zoals hij zo diep al in mijn hart zit.Ik wil zo graag die mythologische verbinding met hem. Maar hij moet gewoon zijn energie kwijt. Is ook gewoon soms bazig, en niet van mijn emotionele, pleasing verbindingsdrang gediend. Waardoor ik gedwongen word mezelf te vermannen en te gaan staan. Tegen hem op te treden.  Vrijdag had ik les. Hij had blijkbaar moeite met een linkergalop, want bokte en struikelde toen tegelijkertijd waardoor we met zijn tweeen in het zand doken. Gelukkig kwamen we met de schrik vrij.  De werkelijkheid: ik heb vandaag gewoon naast hem rondgelopen, dat was wat ik aandurfde. Hem even buiten gezet in een paddock, waar hij een geweldige bok gaf, gelukkig zonder mij erop. En toen weer terug in zijn stal.

Het leek voor geen meter op Merlijn met zijn Shadowfax…

Mijn paard is mijn droom, maar tegelijkertijd kom ik met hem mijn grootste angsten tegen. De brug tussen mijn droom, Merlijn en de werkelijkheid is soms ver te zoeken, waar zit de heldhaftigheid, mijn heldhaftigheid, waar is die oerverbinding waar ik zo naar verlang..? En toch, toch…Heb ik ondertussen veelvuldig contact met Susan Knauf, nieuwe vriendin en dierentolk, die me vertelt waar Jugueton en ik mekaar levenslessen leren, hij van me vraagt dat ik vertrouwen heb, leer te hebben. Het zijn bijzondere gesprekken die ik met haar heb, waar ik zoveel van leer, en ik voel zoveel verbondenheid, met haar en haar echtheid. En ..ook, ondertussen besloot ik een dierbare vriendin te vragen ook op Jugueton te rijden, zodat hij genoeg beweging krijgt. Het kostte me een traan, een gevoel van falen, diep verdriet want liet ik daar niet die eenheidsverbinding met hem los waar ik zo naar op zoek ben? Maar aan de andere kant merkte ik dat de druk nu gewoon te groot is, dat ik álles in mijn eentje wilde doen, om “de enige”te zijn voor mijn paardje, maar het aanpakken van mijn angsten me op zichzelf al veel energie kost. Dat ik het heerlijk vind om ervaringen en gevoelens te kunnen delen. Het plezier dan alleen maar groter is. De eenheid eigenlijk alleen maar groeit, op een andere manier dan ik dacht.

Vandaag ging zowaar ook mijn man met me mee naar hem toe. Mijn man die altijd superallergisch was voor paarden. Wat nu zomaar over is. Hij ging mee om me te steunen, om naast me te lopen. Omdat hij Jugueton ook zo leuk vind. Dat had ik nooit gedacht. Hij was nooit van paarden. Mijn hart smolt, toen we zo met zijn drieën rondliepen.Liefde stroomt door me heen. Ik voel me een bofferd.

Toch, toch..gebeurt er dan niet op een andere laag precies waar de mythologische beelden me toe inspireerden?

In De Weg van het Paard, kaarten van Linda Kohanov trok ik de kaart van de tweelingen: Haar uitleg: Bij elkaar brengen van tegengestelden.. Vloeiend Bewustzijn.. Mythische realiteit. ..Archetypen kunnen zich, omdat het onstoffelijke patronen zijn, voor onbepaalde tijd in de diepten van het collectieve onderbewustzijn schuilhouden, maar je kunt ze niet eeuwig onderdrukken. Ze komen weer tevoorschijn via de “andere grote doorlatenden membranen van het menselijk gevoelsleven: dromen, religieuze inzichten, visioenen, kunst, rituelen, liefde en krankzinnigheid. Soms treden ze op in archaische vorm, in de ornamenten van vroegere culturen, maar ze vragen erom om op een nieuwe, frisse manier bekeken te worden…”

Dit zijn de lyrics:  James We were always friends from our childhood days. And we made our plans, And we had to go our sep’rate ways. I went on the road, You pursued an education.

James Do you like your life? Can you find release? And will you ever change? Will you ever write your masterpiece?
Are you still in school Living up to expectations? James You were so relied upon, Ev’rybody knows how hard you tried.
Hey Oh, look at what a job you’ve done, Carrying the weight of fam’ly pride.
James You’ve been well behaved, you’ve been working hard But will you always stay Someone else’s dream of who you are? Do what’s good for you Or you’re not good for anybody. James
I went on the road, You pursued an education. James How you gonna know for sure? Ev’rything was so well organized.
Hey Oh, now ev’rything is so secure, and ev’rybody else is satisfied. James Do you like your life? Can you find release? And will you ever change? When will you write your masterpiece? Do what’s good for you Or you’re not good for anybody. James

Waar we vandaan komen en weer naartoe gaan..

http://www.youtube.com/watch?v=kD0dcPvlVRg

Een dag voordat hij kwam ben ik bij Susan Knauf geweest. Ze is dierentolkhttp://www.animos.nl/ en geeft als geen ander weer hoe de relatie is tussen jou en je huis-/ of ander dier. In één adem door vertelde ze me toen wat hij mij te vertellen had: “dat ik niet de gemakkelijkste weg heb gekozen, maar wel de mooiste… en dat hij mij helpt mijn maskers af te zetten, van hoe men zich hoort te gedragen, maar ook van mijn angst.. Hij vertelt me dat mijn angst ook een aangeleerd masker is. En zei me dat ik moet geloven in mijn eigen kracht, dat het anders niet werkt..Hij komt me helpen met mijn zelfvertrouwen..En dat ie dolgraag mijn sprookjeswereld wil betreden”  De magie van een paard, het gaat zo diep..nee, toch maar geen kanarie

Vanmiddag stuitte ik op deze nieuwjaarsrede van Tineke van der Giessen, een heel inspirend en krachtig spiritueel therapeute in Belgie, waar ik vorig jaar een aantal keren was, ook om mijn krachten te versterken..Ze is berestreng, haar rede liegt er niet om …http://www.centerofthesoul.nl/index.php?option=com_content&view=article&id=801&catid=15&Itemid=71&lang=nl

Hopsakee, loslaten die oude emoties, doen wat je hier komt doen..! Het lichter máken, mekaar duwtjes in de rug geven om door te zetten! Hoeveel mensen heb ik inmiddels niet om me heen die daarbij helpen..Zelfs mijn paard komt me erbij helpen ! Toveren zullen we, de magie weer gebruiken..

Ik viste een voor mij (heel!)oude bekende oppepper uit de muziekdoos, voor mezelf en wellicht ook voor jullie-met een bijbelse inspirator om de oude egomuren af te breken:http://www.youtube.com/watch?v=JMohuzLl6UU

En een fotootje van mijn held en grote leermeester, al slobberend van zijn verjaardagstaart, samen met mijn dochter,toen hij vorige week 5 werd

“Weet je wat ik het leuke vind aan Sinterklaas, nu mijn kinderen niet meer geloven? Dat de energie bij hen is verschoven van verlangen-ontvangen naar observeren-creëren-doneren. (Met doneren bedoel ik natuurlijk ‘geven’, maar dat rijmde niet )

Maandag leidde ik weer een sessie opstellen met paarden. Iedere keer ben ik zelf weer onder de indruk  hoe een groep mensen, met allemaal een andere achtergrond, invalshoek, baan, die mekaar niet kennen, in een sessie met het paard, opgenomen worden in dezelfde intensiteit van gezien worden. Onvoorwaardelijk waargenomen worden door een paard. I See You. Het verbindt de deelnemers op een manier die ze van te voren niet verwacht hadden, en die niemand, ook ik als begeleider had kunnen bedenken. Er ontstaat een soort tijdloze situatie, die in aanwezigheid van het paard nog intenser wordt, omdat het zo haarfijn aanvoelt hoe de energie in de opstelling beweegt, en daardoor de weg wijst naar een ontknoping, een ontspanning, een uitweg, die voor alle deelnemers even intens wordt waargenomen. Die verbinding die dan ontstaat is voor mij het grootste cadeau. Is dat het niet waar we allemaal naar terug willen?

Geef het feest van Sinterklaas een diepere betekenis: het feest van gezien worden. Gun iemand voor Sinterklaas deze helende, wonderlijke ervaring van Gezien worden door paarden.

Een ervaring Opstellen met paarden, of Spiegelen door Paarden. Voel hoe heilzaam, confronterend, maar altijd helend het I See You van paarden is.

Vanaf 2012 zullen er weer regelmatig workshops Opstellen met Paarden gegeven worden. Laat het me weten als je erbij wilt zijn of het iemand cadeau wil doen.

Een Aurareading is ook een vorm van I See You. Gezien worden op een dieper niveau, op zielsniveau. In een reading krijgt degene die geread wordt, een diepgaander inzicht op zijn/haar eigen leven. Waardoor ineens nieuwe wegen die eerst niet bestaand leken, oplichten, en bevrijdende keuzes voor de hand liggen. Een heerlijk cadeau om jezelf te geven, of aan iemand anders te geven. Volgend jaar worden de readingen duurder, maar als je je voor het eind van dit jaar opgeeft, al is het voor een datum in het volgende jaar, dan geldt nog de oude prijs van 100,- euro.

Daarna wordt het 179,- euro per sessie van ruim 1,5 uur.

Vanmorgen was er weer een bericht. Zo heerlijk.Ik heb ernaar geluisterd op mijn meditatieplek, en voelde wat het me deed. En wat het daarna in mijn huis, op deze toch al zo stralende zondag deed.

Steeds duidelijker wordt het hoe ik met mijn eigen energie de omgeving beinvloed.

Je kan de klankchanneling horen danwel downloaden via onderstaande link. Veel licht en plezier !

http://tomkenyon.com/transmission-of-light-the-pituitary-dimensional-attunement

Op mijn weg van hoofd naar hart, krijg ik bijvoorbeeld nog steeds te maken met de familie Assepoester.Ik ben nou eenmaal van de sprookjes en de metaforen. In mij woont de ambitieuze, krengige stief-moeder en het stiefzusje, én de al te brave Assepoester…

Precies zo krengig ambitieus als de stiefmoeder en zuster zijn mijn gedachten die me ineens weer meeslepen. Dat ik mijn best moet doen, zoals ik nu leef niet goed genoeg is, ik meer moet bereiken. Me laten kijken naar hoe anderen het hebben, en dat ik het ook zo wil. En spring ik veel te haastig in allerlei activiteiten waar ik me eigenlijk niet goed bij voel.

En dan hops, met een slingerbeweging, schiet ik net zo makkelijk door naar de Assepoester in mij. Voel ik me doodmoe, krijg ik allerlei lichamelijk kwaaltjes, en het zielige slachtoffer van al die drukte,(die ik me zelf natuurlijk op de hals haalde). Die bibbert uit angst voor de afwijzing, voor fouten, om te zijn wie ik ben. Overtuigd dat ik alleen maar in een “rol” erkend, herkend zal worden. En ga ik dan vandoor, net als Assepoester er vandoor gaat op het moment dat zij zich realiseert dat het “12 uur is”, haar kleren zou verliezen en ze weer “gewoon”zou worden.

Terwijl ze haar schoen is kwijtgeraakt( zoiets als je zakdoekje laten vallen, ha!), de prins allang verliefd op haar is geworden… 

Uiteindelijk wordt ze thuis opgesloten, en geeft ze het op. Genoeg gerend, verkleed, haar best gedaan…Maar de prins is door haar geraakt, hééft haar schoen, -ze heeft haar afdruk bij hem achtergelaten-. En terwijl zij thuis zit, gaat hij net zolang op zoek tot hij haar thuis gevonden en herkend heeft. Aan haar voet ! Hoe simpel, wat een wijsheid..Gewoon om wie ze is. (Waar staan voetenchakra’s ook weer voor, precies, hoe je met de aarde verbonden bent, één met je lichaam bent , goed voor jezelf zorgt, gewoon durft te zijn wie je bent..) En dat is dan eigenlijk net wat ik me dan realiseer als de Assepoester in mij weer de kop opsteekt. Heb me weer door mijn hijgerige stiefzuster/moeder-gedachten laten opjagen, niet naar mijn lijf geluisterd..Terwijl mijn lijf me vertelde: rust, ruimte. Ik er nu pas weer naar luister, naar die behoefte.

Hoe goed weet ik het inmiddels, dat die twee zusters elkaars tegenpool zijn. En elkaar in het leven roepen, om maar iets te bereiken wat buiten hun bereik, henzelf ligt. Ergens aan voldoen, waardoor ze als gespleten deel van mij een eigen leven zijn gaan leiden. Zo zit het toch met alle rollen waar ons ego zo dramatisch mee voor de dag komt ? Ik trok het wolken2 kaartje van de tarotkaarten van Osho( de oude Baghwan) dat zegt : “eeuwen van conditionering, beschaving, cultuur en religie hebben van de mens een menigte gemaakt- verdeeld- gespleten, met elkaar in tegenspraak...” En viel deze bladzijde open van een boekje ( dat ik op de  plé las) van de taoistische wijsgeer Zhuang Zi :”De mensen in de oudheid bevonden zich in een ordeloze blanco staat. In hun omgang met de hele wereld slaagden ze erin te ontspannen en ongebonden te blijven. In die tijd waren yin en yang harmonieus en stil, geesten en goden stichtten geen onheil, en de vier seizoenen volgden hun ritme. De tienduizenden dingen bleven ongedeerd, en geen van de levenden stierf een vroegtijdige dood.-hfdstuk XVI.. en uit wat verder, nog mooier, want het gaat ook over een voet !:”De ware mens uit de oudheid droomt niet in zijn slaap en ontwaakt zonder zorgen. Zijn voedsel is niet exquis, zijn adem dieper dan diep. De ware mens ademt uit zijn hielen.. “

He nou, dát stuk hervinden, die ware mens, die conditionering loslaten, “de ordeloze blanco staat..”Daar ik weer naar toe, willen we toch allemaal weer naartoe? Hoe gaat het als de zussen geen rol meer spelen? De prins komt en ze nog lang en gelukkig leven.. Als we het drama loslaten, Ja maar, hoe doen ze dat? Wat voor verhalen hebben we daar over?

Gisteravond keek ik even naar Pauw en Witteman en zag hoe de staatsecretaris van financien uitlegde dat we “storm”kunnen verwachten op het financiele gebied. Pauw en Witteman probeerden alle twee hem het “worst case scenario”te ontfutselen, maar handig ontweek hij dat keer op keer. Legde uit dat je bij een “normale ramp”wel kan benoemen wat er echt mis zou kunnen gaan en hoe je daar op voor te bereiden. Maar dat financiele markten zo gevoelig reageren op “gevoelens”, zelfs al is het maar een potentieel scenario, dat hij het daarom niet doet. En zo een potentiele paniek-wave beheerst, tegenhoudt.. Als een echte schouwer( of auror, voor wie Harry Potter in het Engels las, de tovenaars die het kwaad tegenhouden).

Dat is precies wat er in deze tijd voortdurend gebeurt. Mensen worden door mekaar’s angsten aangestoken, meegesleept, voor iets wat er nog niet is. Want die drama’s kennen we allemaal wel ergens uit ons verleden. Dus “trillen “we er op energieniveau heel makkelijk in mee. Angst, paniek, zekerheid kwijtraken.

Volgens mij is dit nou net hét symptoom van de overgang van een geldgedreven economie naar een hartgedreven economie. Maar hoe maak je die sprong? Hoe vind je die hógere trilling?

Uit het raam… begreep ik deze vakantie uit de luister-cd van Dolfje Weerwolfje.. Het kleine jongetje wat erachter komt dat ie een weerwolf is. En met volle maan ineens haar op zijn lijf krijgt, lange nagels en scherpe tanden. En ongelofelijk zin om wild door het bos te hollen en achter de kippen aan te zitten. Ha! wat een bevrijding !

Uit het raam, … begreep ik deze vakantie ook door het boek: De honderdjarige man die uit het raam klom en verdween.. Geen zin meer had in de conventies, in zijn geval de saaie ceremonie in een bejaardentehuis omdat hij 100 is geworden, en daarom gewoon het raam uitklimt, op de bonefooi gaat leven. Tjee, eindelijk eens een vrolijk gék boek over leven in het beroemde Nu..

Voelen, loslaten en voelen, en gaan, zei de witte Andalusier me bij een opstelling met paarden, toen hij de ceintuur van mijn broek lostrok(!), terwijl ik de sessie vanuit mijn hoofd probeerde te leiden, om de emoties die ik toen voelde te onderdrukken..

Voelen, loslaten, voelen en gáán zei een vriendin me gisteren, en we hadden het voor het eerst niét over alle “zware” hobbels van de afgelopen tijd, of over de “moeilijke”en onoverkómelijke barrieres van onze plannen, … Het was even wennen, mijn egootje protesteerde,  vind ik het dan nog wel leuk, waar heb je het dán over? Waar laat ik dán mijn “bere” interessante assepoesterverhalen…?Maar ineens voelde ik de bubbels in mijn bloed. Licht en vrolijk, stout. Er kwamen hele andere verhalen. Ik voelde die zwier.. wie maakt mij wat?

We hadden sjans bij de man uit de kroeg en hupten als twee schoolmeisjes weer naar haar huis.

Ze zijn er wel, maar we moeten er gewoon aan wennen, de misschien wat kinderlijke, misschien minder dramatische, wellicht soms heel simpele, verhalen over “lang en gelukkig”. Tis tijd dat we mekaar meer gaan vertellen over gewone momenten, van “uit het raam stappen” en wat er dan gebeurt.

ps, al liet ik ‘m eerder horen, toch nog even dit muziekje ter ondersteuning van mijn verhaal(de eerste 3 minuten, daarna wordt er wel érreg wild….):http://www.youtube.com/watch?v=f8KotHnPayk&feature=related

Mijn hoofd had zondag al blijkbaar de overhand, waardoor ik niet had voelen aankomen dat ik zou belanden op een feest waar ik géén energie van kreeg, sterker nog, waar ik uren later doodvermoeid van wegreed. Terwijl ik eigenlijk behoefte had aan warmte en ruimte en gekoesterd worden, was het omgekeerde gebeurd.

En binnen de kortste keren belandde ik in een donkergrijze wolk. Maandag werd ik zo moe en depri wakker dat ik niet wist hoe ik de dag moest doorkomen. Het liefst had ik me bij het zoemen van de wekker weer omgedraaid en was ik doorgeslapen om die bui om te keren. Maar ik moest natuurlijk op, mijn jongste dochter naar school brengen. En daarmee rolde ik in een slechte film waar ik twee dagen niet uitkwam..  kinderen en man die van alles van me wilden, mijn ouders die om 12 uur zouden langskomen, waarvoor ik braaf thuisbleef, terwijl ze uiteindelijk pas om 1830 aankwamen, een telefoontje dat er weer luizen waren op school, wat inhield dat ik als hoofd luizenmoeder de anderen moet waarschuwen, om de volgende ochtend luizen controle op school te doen. Een bozig berichtje van de tandarts,waar ik bleef, oh nee, vergeten,druk, hollen, vliegen, rennen, chaos.. totdat ik mijn broer sprak, een vriendin sprak, en ineens de kwartjes vielen. Ze zaten in net zo’n chaos, net zo’n absurde piek als ik, al was t om andere redenen. Ok, het zat dus in de lucht, of eerder gezegd, in de aarde..Ieder van ons was weer even meegesleept, in de war gebracht door alles om ons heen, ons eigen hoofd, onze eigen pavlov waardoor we,ik,  laat ik voor mezelf praten, weer in mijn oude patronen verviel. Rennen, pleasen, mezelf compleet voorbij hollen.

Maar toen ik het doorhad, kon ik het ineens weer. Kappen, even pas op de plaats. In mijn kamertje, even in mijn eentje. Rust en ruimte voor mezelf. Mediteren. Mezelf een healing geven. Stilte. Als een witte furie kwam in die meditatie mijn witte paard weer aangeraced. Nam me op zijn rug, en herinnerde me er weer aan wie ik eigenlijk ben en wat ik eigenlijk kan. Ik ben de koningin, sterker nog de godin in mijn eigen huis, van mijn eigen omgeving, ik  ben de aarde. Raak ik die verbinding kwijt, dat besef kwijt, zorg ik daar niet goed voor, dan ben ik niet alleen in de war, maar creëer ik ook precies die energie om me heen waar ik zelf zo’n moeite mee heb, heerst er er chaos, bozigheid, onvrede. Is het hele huis verstoord.

Maar als ik er weer ben is er warmte, verbondenheid, rust,wijsheid, inspiratie,vertrouwen, is er zachtheid, ben ik sexy, hip, gek, doe ik waar ik zin in heb..Wordt er weer gedeeld, is er overvloed.  Ik ben een vrouw. Een paar dagen geleden hoorde ik dit liedje:http://www.youtube.com/watch?v=MC2FroLvr6M&feature=related

I’m every woman, it’s all in me
Anything you want done, baby
I’ll do it naturally
I’m every woman, it’s all in me
I can read your thoughts right now
Every one from A to Z

I can cast a spell
With secrets you can’t tell
Mix a special brew
Put fire inside of you
But anytime you feel
Danger or fear
Instantly I will appear, ’cause

(Chorus)

I can sense your needs
Like rain on to the seeds
I can make a rhyme
Of confusion in your mind
And when it comes down
To some good old fashioned love
That’s what I’ve got plenty of, ’cause

(Chorus)

I ain’t braggin’ ’cause I’m the one
You just ask me ooh and it shall be done
And don’t bother to compare
‘Cause I’ve got it
I’ve got it, I’ve got it, yeah

Als arts, doet hij vaak het zelfde :” ik ben benieuwd wat ik bij deze patient ga zeggen..”

Patienten lopen met hem wég, zijn praktijk groeit en groeit..

Hij stapt opzij voor wat er door wil komen. De alomoverheersende macht van zijn geleerde hersenen ook opzij durft te zetten voor die andere wijsheid.

Vandaag bedacht ik me, dat dát natuurlijk Pinksteren is. Ik herinner me nog dat plaatje met al die tongen die naar beneden vlogen. Het verhaal vertelt over die inspiratie die de leerlingen van Jezus, zoveel dagen na zijn dood, ineens kregen. Zo sterk dat ze blijkbaar ook ineens andere talen konden spreken. Meer konden dan ze zelf dachten dat ze konden..

Toen ik twee dagen geleden de deur opendeed voor een TNTman die een pakje kwam afgeven, was het eerste wat hij zei: “wat heeft u een boel kikkers..” Ik begreep eerst niet wat hij zei, totdat hij wees op iets piepkleins bij mijn voordeur. Tientallen minuuscule kikkertjes, kleiner dan de helft van mijn pinktopje, sprongen daar in het rond.  Toen hij was liep ik de weg op, daar sprongen er nog veel meer.  Nou is er een sloot aan de overkant van de weg waar ons huis aan ligt een sloot. En om al die kleine kikkertjes van een gewisse dood te redden ben ik vervolgens uren bezig geweest( samen met een buurman, en soms ook even met toevallige honduitlatende passanten) om de kikkertjes naar de waterkant over te zetten. Wel wat giechelig, voelde me ineens erg verwant met Roelien van Gooische Vrouwen!

Ik heb een leuk boek van Christiane Beerlandt, als de dieren spreken konden.. Ik zou bijna zeggen een must in deze tijd dat we ons weer meer met de aarde en haar natuurlijke bewoners gaan verbinden. Want in dit boek geeft ze bijna voor ieder denkbaar dier weer wat het je te vertellen heeft, als je het tegen het lijf liep, of het je opviel, ( of je stak, of wat dan ook). En wat zegt de kikker? ..Ontmoet je kikker of pad op je weg, dan heeft dit als boodschap: “durf het nieuwe aan te pakken. Laat jezelf geboren worden ! Durf een volgende fase in te gaan. Geef jezelf een nieuwe inwijding, ook al weet je niet waarheen dit voeren zal. Stel geen vragen… maar ga.. en leef. Je zal wel zien. Niets op voorhand vrezen of nieuwsgierig zijn naar datgene wat nog komen moet. Je doet het gewoon. …Wat dit ons brengen zal?  Ook al voel je je ergens in het luchtledige bengelen en weet je niet wat je wachten staat… onbevreesd gewoon verder gaan op weg naar het verder stadium… het kan alleen maar goed gaan wanneer je jezelf deze nieuwe kansen geeft, wanneer je het oude achterlaat en gelooft in de toekomst, in je verder geluk.. Laat het nieuwe zich voltrekken. Ga door, ga verderop in jezelf, durf het nieuwe pad op te gaan..”

Nou had ik net de laatste weken weer wat oude patronen in de ogen gekeken, oude egojassen die mijn emoties tot hoge hoogten en diepten dreven.. ..Dank kikkers, voor deze “honderden”duwtjes in de rug !