In deze tijd waarin alles op losse schroeven staat en oude zekerheden worden weggeblazen, zijn velen onder ons op zoek is naar nieuwe waarden, in of buiten zichzelf. Het spirituele voert hoogtij, zelfontwikkeling is bijna niets bijzonders meer. Je ego loslaten, vanuit je hart leven.. ja, dat willen we allemaal wel. Maar hoe vind je dan je plek op aarde, verdien je dan geld, welke spelregels gelden er dan, wat moet je loslaten, wat moet je plannen,waar moet je je op richten? .. Allemaal spoken waar onze gedachten, ons hoofd, ons ego bang van wordt, meteen de controle terugpakt, waardoor we terugvallen in oude systemen en patronen .. Loslaten, jaja, makkelijker gezegd dan gedaan !
Op mijn weg van hoofd naar hart, krijg ik bijvoorbeeld nog steeds te maken met de familie Assepoester.Ik ben nou eenmaal van de sprookjes en de metaforen. In mij woont de ambitieuze, krengige stief-moeder en het stiefzusje, én de al te brave Assepoester…
Precies zo krengig ambitieus als de stiefmoeder en zuster zijn mijn gedachten die me ineens weer meeslepen. Dat ik mijn best moet doen, zoals ik nu leef niet goed genoeg is, ik meer moet bereiken. Me laten kijken naar hoe anderen het hebben, en dat ik het ook zo wil. En spring ik veel te haastig in allerlei activiteiten waar ik me eigenlijk niet goed bij voel.
En dan hops, met een slingerbeweging, schiet ik net zo makkelijk door naar de Assepoester in mij. Voel ik me doodmoe, krijg ik allerlei lichamelijk kwaaltjes, en het zielige slachtoffer van al die drukte,(die ik me zelf natuurlijk op de hals haalde). Die bibbert uit angst voor de afwijzing, voor fouten, om te zijn wie ik ben. Overtuigd dat ik alleen maar in een “rol” erkend, herkend zal worden. En ga ik dan vandoor, net als Assepoester er vandoor gaat op het moment dat zij zich realiseert dat het “12 uur is”, haar kleren zou verliezen en ze weer “gewoon”zou worden.
Terwijl ze haar schoen is kwijtgeraakt( zoiets als je zakdoekje laten vallen, ha!), de prins allang verliefd op haar is geworden… 
Uiteindelijk wordt ze thuis opgesloten, en geeft ze het op. Genoeg gerend, verkleed, haar best gedaan…Maar de prins is door haar geraakt, hééft haar schoen, -ze heeft haar afdruk bij hem achtergelaten-. En terwijl zij thuis zit, gaat hij net zolang op zoek tot hij haar thuis gevonden en herkend heeft. Aan haar voet ! Hoe simpel, wat een wijsheid..Gewoon om wie ze is. (Waar staan voetenchakra’s ook weer voor, precies, hoe je met de aarde verbonden bent, één met je lichaam bent , goed voor jezelf zorgt, gewoon durft te zijn wie je bent..) En dat is dan eigenlijk net wat ik me dan realiseer als de Assepoester in mij weer de kop opsteekt. Heb me weer door mijn hijgerige stiefzuster/moeder-gedachten laten opjagen, niet naar mijn lijf geluisterd..Terwijl mijn lijf me vertelde: rust, ruimte. Ik er nu pas weer naar luister, naar die behoefte.
Hoe goed weet ik het inmiddels, dat die twee zusters elkaars tegenpool zijn. En elkaar in het leven roepen, om maar iets te bereiken wat buiten hun bereik, henzelf ligt. Ergens aan voldoen, waardoor ze als gespleten deel van mij een eigen leven zijn gaan leiden. Zo zit het toch met alle rollen waar ons ego zo dramatisch mee voor de dag komt ? Ik trok het wolken2 kaartje van de tarotkaarten van Osho( de oude Baghwan) dat zegt : “eeuwen van conditionering, beschaving, cultuur en religie hebben van de mens een menigte gemaakt- verdeeld- gespleten, met elkaar in tegenspraak...” En viel deze bladzijde open van een boekje ( dat ik op de plé las) van de taoistische wijsgeer Zhuang Zi :”De mensen in de oudheid bevonden zich in een ordeloze blanco staat. In hun omgang met de hele wereld slaagden ze erin te ontspannen en ongebonden te blijven. In die tijd waren yin en yang harmonieus en stil, geesten en goden stichtten geen onheil, en de vier seizoenen volgden hun ritme. De tienduizenden dingen bleven ongedeerd, en geen van de levenden stierf een vroegtijdige dood.-hfdstuk XVI.. en uit wat verder, nog mooier, want het gaat ook over een voet !:”De ware mens uit de oudheid droomt niet in zijn slaap en ontwaakt zonder zorgen. Zijn voedsel is niet exquis, zijn adem dieper dan diep. De ware mens ademt uit zijn hielen.. “
He nou, dát stuk hervinden, die ware mens, die conditionering loslaten, “de ordeloze blanco staat..”Daar ik weer naar toe, willen we toch allemaal weer naartoe? Hoe gaat het als de zussen geen rol meer spelen? De prins komt en ze nog lang en gelukkig leven.. Als we het drama loslaten, Ja maar, hoe doen ze dat? Wat voor verhalen hebben we daar over?
Gisteravond keek ik even naar Pauw en Witteman en zag hoe de staatsecretaris van financien uitlegde dat we “storm”kunnen verwachten op het financiele gebied. Pauw en Witteman probeerden alle twee hem het “worst case scenario”te ontfutselen, maar handig ontweek hij dat keer op keer. Legde uit dat je bij een “normale ramp”wel kan benoemen wat er echt mis zou kunnen gaan en hoe je daar op voor te bereiden. Maar dat financiele markten zo gevoelig reageren op “gevoelens”, zelfs al is het maar een potentieel scenario, dat hij het daarom niet doet. En zo een potentiele paniek-wave beheerst, tegenhoudt.. Als een echte schouwer( of auror, voor wie Harry Potter in het Engels las, de tovenaars die het kwaad tegenhouden).
Dat is precies wat er in deze tijd voortdurend gebeurt. Mensen worden door mekaar’s angsten aangestoken, meegesleept, voor iets wat er nog niet is. Want die drama’s kennen we allemaal wel ergens uit ons verleden. Dus “trillen “we er op energieniveau heel makkelijk in mee. Angst, paniek, zekerheid kwijtraken.
Volgens mij is dit nou net hét symptoom van de overgang van een geldgedreven economie naar een hartgedreven economie. Maar hoe maak je die sprong? Hoe vind je die hógere trilling?
Uit het raam… begreep ik deze vakantie uit de luister-cd van Dolfje Weerwolfje.. 
Het kleine jongetje wat erachter komt dat ie een weerwolf is. En met volle maan ineens haar op zijn lijf krijgt, lange nagels en scherpe tanden. En ongelofelijk zin om wild door het bos te hollen en achter de kippen aan te zitten. Ha! wat een bevrijding !
Uit het raam, … begreep ik deze vakantie ook door het boek: De honderdjarige man die uit het raam klom en verdween.. Geen zin meer had in de conventies, in zijn geval de saaie ceremonie in een bejaardentehuis omdat hij 100 is geworden, en daarom gewoon het raam uitklimt, op de bonefooi gaat leven. Tjee, eindelijk eens een vrolijk gék boek over leven in het beroemde Nu..
Voelen, loslaten en voelen, en gaan, zei de witte Andalusier me bij een opstelling met paarden, toen hij de ceintuur van mijn broek lostrok(!), terwijl ik de sessie vanuit mijn hoofd probeerde te leiden, om de emoties die ik toen voelde te onderdrukken..
Voelen, loslaten, voelen en gáán zei een vriendin me gisteren, en we hadden het voor het eerst niét over alle “zware” hobbels van de afgelopen tijd, of over de “moeilijke”en onoverkómelijke barrieres van onze plannen, … Het was even wennen, mijn egootje protesteerde, vind ik het dan nog wel leuk, waar heb je het dán over? Waar laat ik dán mijn “bere” interessante assepoesterverhalen…?Maar ineens voelde ik de bubbels in mijn bloed. Licht en vrolijk, stout. Er kwamen hele andere verhalen. Ik voelde die zwier.. wie maakt mij wat?
We hadden sjans bij de man uit de kroeg en hupten als twee schoolmeisjes weer naar haar huis.
Ze zijn er wel, maar we moeten er gewoon aan wennen, de misschien wat kinderlijke, misschien minder dramatische, wellicht soms heel simpele, verhalen over “lang en gelukkig”. Tis tijd dat we mekaar meer gaan vertellen over gewone momenten, van “uit het raam stappen” en wat er dan gebeurt.
ps, al liet ik ‘m eerder horen, toch nog even dit muziekje ter ondersteuning van mijn verhaal(de eerste 3 minuten, daarna wordt er wel érreg wild….):http://www.youtube.com/watch?v=f8KotHnPayk&feature=related
)
