Geïnspireerd…en bevlogen

Okee, hij is cabaretier, en okee, ik ben makkelijk te raken, maar wat hij zei, dat geloof ik ook en vast vele anderen met mij, en dus, hier is Johan Fretz. Gisteren hield hij bij Pauw en Witteman een bevlogen speech. In 2025 wil hij wel minister president worden, maar eerst gaat ie nog ff doen wat zijn hart hem ingeeft, de wijde wereld in.Hoezee !

http://pauwenwitteman.vara.nl/Fragment-detail.1548.0.html?tx_ttnews%5Btt_news%5D=26607&tx_ttnews%5BbackPid%5D=116&cHash=57f0dc68450cef69f5e0b747b029ae40

De torens van Babel vallen om…

Eeuwen geleden liep het spaak op de toren van Babel, doordat mensen mekaar niet meer begrepen. Daar had volgens het verhaal uit de bijbel, God voor gezorgd omdat ze steeds hoger, tot de hemel, wilden bouwen-. (in het Hebreeuws betekent Balal ”verwarren”). Uit deze ontstaansgeschiedenis van de talen is de uitdrukking ‘Babylonische spraakverwarring’ (een situatie waarin allen door elkaar praten en niemand er meer wijs uit wordt) voortgekomen.

Die toren van Babel.. zo’n mooie metafoor, daar zitten we nog steeds op. Die verwarring, wat hebben we daar vaak last van! Omdat we kwijt zijn geraakt hoe echt contact te hebben. Omdat we vanuit ons hoofd communiceren, vanuit gedachten, overtuigingen, kennis, het liefst vanuit zekerheid, om te overleven.., om te winnen..?. Alles op onszelf betrekken, gedrag interpreteren, zonder werkelijk te horen wat er gezegd wordt door de ander. We zijn allemaal op zoek naar verbinding, maar door woorden en onze reactie op woorden van anderen, bereiken we vaak het omgekeerde.

Ooit droomde ik van een tijdperk waarin alles groen was, en alles en iedereen met elkaar verbonden. Er werd niet gesproken, maar je wist gewoon van de andere wezens, dieren en mensen, maar ook planten en bomen hoe het daarmee was, dat ging vanzelf. Eenheid, verbinding. Ze vertelden me dat dat het tijdperk van Lemurie was. Nou, wat het ook was, ik weet nog met welke gevoelens van grote heimwee ik van die droom wakker werd.

En dus zoek ik, en wie niet..,  naar wegen, middelen om die eenheid, die verbinding weer te vinden. Cursussen, trainingen… Steeds helderder worden de lessen, steeds krachtiger de leraren die ons stap voor stap helpen die Torens van Babel af te breken. Zo volgde ik met een klein groepje vriendinnen de cursus van Wartaal naar Harttaal, gebaseerd op Geweldloos communiceren. Het boek van Marshall Rosenberg geeft een prachtige methode.“Alles wat we doen is in dienst van onze behoeften. Wanneer dit concept toepassen op onze kijk op anderen, zullen we zien dat we geen echte vijanden hebben, dat wat anderen ons aandoen de best mogelijke manier is die ze kennen om hun behoeften ingevuld te krijgen.” ~ Marshall Rosenberg http://www.youtube.com/watch?v=XBGlF7-MPFI&feature=related

En dan mijn paard: van hem leer ik de basis van het respect tussen twee levende wezens, zijn ruimte en mijn ruimte, en hoe en met welke signalen we mekaar daarin kunnen ontmoeten. Op welke wijze ik me met hem kan verbinden.

En toen las ik het boekje “Dementie uit de koffer”dat een vriendin van mij, Pauline Gerner, samen met twee anderen schreef. Ze is clown, en coacht daarnaast mensen met dementie en iedereen die met mensen met dementie te maken heeft.  Om met ze in contact te komen, te blijven,  vragen ze een totaal andere benadering dan we gewend zijn.  Ik begrijp ineens dat deze groep mensen niet voor niets zo groeit in onze maatschappij. Ware Leermeesters zijn het voor ons “Torenbewoners”, juist omdat ze niet meer vanuit hun hoofd en of aangeleerd gedrag kunnen communiceren.

Deze woorden uit het boekje wilde ik jullie niet onthouden:

Als ik ervoor kies jou te willen blijven ontmoeten, dan is het aan mij om het onbekende gebied in te gaan en om te gaan met wat er is en wat ik mij gewaar word, om me om te vormen tot instrument dat ik zelf kan bespelen. Deze stap kan geen ander me opleggen. Hier kom ik alleen uit eigen vrije wil.

Waarnemingen gebruiken als werkmateriaal.

Gelukkig sta ik niet met lege handen. Mijn waarnemingen, oftewel dat wat ik in het observeren of in het doen voel, denk of me lijfelijk gewaarword, zijn leidraden in mijn zoektocht. Ze geven richting evenals de impulsen die ik krijg en volg. En hoewel ik  niet van tevoren kan weten of en wanneer dit gaat gebeuren, zijn mijn waarnemingen en impulsen de grond onder mijn voeten in het onbekende, nieuw te ontginnen gebied. ..De grens die bereikt wordt in mijzelf, in het weten, in het kennen, is een echte grens. Het is een feit. De crisis die hieruit voortkomt, is een noodzakelijke crisis, een wetmatigheid. Te weten dat dit een wetmatigheid is en erbij hoort, geeft mij rust en moed…Het betreden van het onbekende is letterlijk onzeker. Je weet letterlijk niet wat je moet doen. Er is letterlijk nog geen nieuwe vorm gevonden. Het is als je hier aankomt, chaos of oorverdovende stilte. Dus, als je dit voelt, dan klopt het wat je waarneemt. In plaats van deze waarneming op jezelf betrekken en te denken: ik ben onzeker, ik weet het niet, zou je nu ook opgelucht adem kunnen halen; je weet dat je bent waar je wezen moet: in onbekend gebied! In gebied waar het niet zeker is, waar nog niet geweten wordt. Het ontdekken, het uitproberen kan beginnen. Als je denkt, het werkt niet wat ik doe, dan is dit een waarneming. Een feit. Fantastisch, dan kun je nu ernaar handelen en iets anders uitproberen. Als je het op jezelf betrekt, dan je opnieuw uit de stroom en ben je op jezelf gericht, in plaats van op dat wat je aan het doen en onderzoeken bent. namelijk: hoe kan ik contact maken en in contact blijven met de ander?”

“Solar Storms” Bericht van de Hathors, via Tom Kenyon

Vanmorgen vond ik weer een bericht van de Hathors in mijn mailbox.

Ik heb altijd veel aan deze berichten en vind Tom Kenyon, die ze doorgeeft een betrouwbare en inspirerende man. De klankmeditaties die je via zijn site kan doen zijn krachtig en ook de aanwijzingen die de Hathors en hij geven zijn waardevol.

Bij deze het bericht voor degenen die het ook willen lezen: http://tomkenyon.com/entering-the-solar-storms

De kleine kapitein stond achter het roer, wijdbeens, zijn ogen op de kim

Wie kent ze niet, de boeken van Paul Biegel over de kleine kapitein, die samen met Mariska en bange Toontje bizarre avonturen beleeft, varend op zijn scheepje de Nooitlek.

Het zijn wilde baren waar we deze tijd over varen. Ik hoor het aan alle kanten en merk het zelf. Alsof de zekerheden van alle spelregels die we van vroeger meekregen wegvallen. Het tempo waarop alles gebeurt lijkt hoger te liggen. Wat houd je nog bij en wat niet? Die onzekerheid roept emoties op, angsten, boosheid, frustratie, het voelt wiebelig, want waar moet je je koers nou op richten, waar zitten de ankers, of, om met de kleine kapitein te spreken, waar is de kim?

Vasthouden zoals het was lijkt geen zin te hebben, sterker nog, dan kan je zomaar ineens gedwongen worden los te laten.

De zachte, intuitieve, minder tastbare krachten lijken steeds belangrijker te worden, “moeten”, het oude adagium, waar we mee zijn grootgebracht, is iets waar steeds meer mensen moeite mee hebben, ziek van worden, een burnout krijgen, er niet meer tegen kunnen.Maar wat dan wel…?

En ondertussen wordt iedereen gevoeliger, waardoor je wat er gebeurt ook nog eens extra heftig voelt. Fijn die gevoelens, goed om daarmee te sturen, maar, mag t ff wat rustiger graag…

Hoe houd je nou koers?

In ieder geval, door op je gedachten, je woorden te letten ontdekte ik de laatste maanden weer:

In de krokusvakantie hebben we geskied. Er lag prachtige sneeuw, maar ook was er zon, en daardoor werden alle pistes wat ijziger. Alleen besloten de skipiste mensen alleen op bepaalde pistes een bordje: pistes glacées te zetten.. En wat gebeurde daar? die pistes waren een waar slagveld, bezaaid met vallende of gevallen mensen !!

Sinds een paar maanden rijdt er een nieuwe vriendin mee op mijn wekelijkse paardrijles. Het was de eerste stralende lente dag, dus we kregen buiten les. Stralende lente, Ha, dat wilden de paarden ook altijd wel even vieren, dus, ze hupsten, en raceten, schrokken van de miniemste bewegingkjes. En, mijn nieuwe vriendin viel eraf.. Ja, ik dacht het al, zei ze, er wat geschrokken  weer opklimmend.. mijn buurman zei toen ik van huis wegreed: val er niet af…

Ik bekeek een tijd geleden de spirituele film, “de wet der resonantie”, van Pierre Franck. Hoe ons hart een energiebron is die frequenties uitzendt. Dat het een elektrisch en magnetisch veld creëert dat niet alleen onze organen aanstuurt, maar ook onze hele omgeving. Dat je die frequentie kan beïnvloeden… Echt een aanrader deze film. Er is alleen één stukje, dat je moet doorzappen..! Daarin wil de regisseur  aantonen hoe negatieve berichten, nieuws mensen raken.. Ze laten daarbij zulke deprimerende beelden zien.., het doet zijn werk té goed, je merkt meteen hoe je gemoedstoestand erop reageert, mee resoneert, de verkeerde kant op..

Ahaa, kwam ik er weer achter, wegzappen… dat is nou net wat ik met mijn gedachten ook moet doen. Die hebben de onhebbelijke neiging mij, voor dat ik naar mijn paard ga, de meest griezelige beelden en spookgedachtes voor te schotelen, waar mijn hele lijf meteen compleet van op tilt slaat. Ik realiseerde me dat ik het woord, de emotie, die daarvoor staat,- ik zeg t nu dus niet-, heel erg vaak gebruikte, er iedereen over vertelde.. het gevoel werd steeds sterker…

In het boek”paarden liegen niet” van Chris Irwing las ik gisteren:”..wat paarden van ons willen horen, is precies hetzelfde als wij graag van onszelf zouden willen horen..”

En dus, al kost het moeite, als ik me vol concentratie op dat wegzappen richt: toch door maar gewoon te mediteren, en me te realiseren waar mijn kleine innerlijke kapitein behoefte aan heeft(Ik ben Reuze Dapper, en heb het Volste Vertrouwen!), en te visualiseren waar ik gelukkig van word, dan gebeurt het gewoon zomaar ineens: krijg ik spontaan een hartverwarmende liefdesverklaring van mijn man, voelde ik die zo diepe verbinding met vriendinnen toen we deelden wat ons raakte, en heb ik zomaar ook, een heel rustig vriendelijk paard, dat zijn neus tegen mijn wang legt…

Dat alles sneller gaat is voelbaar, maar ook dus onze creatiekracht: Sneller dan we ons realiseren, creëren woorden, gedachtes, dat waar we onze aandacht op richten, de werkelijkheid..Dus de kim, waar onze eigen, interne, kleine kapitein zijn blik op richt, laat dat vooral precies die werkelijkheid zijn die we zo graag willen…waar we zelf vrolijk en stralend en blij van worden, de werkelijkheid waar we zelf behoefte aan hebben. Die kim daarmee resoneert alles om ons heen. We kunnen, en creëren meer dan we ons bewust zijn.! Wij zijn zelf de lichtwerkers waar we op zitten te wachten. Wij zijn onze eigen kleine kapitein !

Mythe… Magie..en de werkelijkheid

Oh, dat beeld van Gandalff, galopperend op zijn witte paard, voor de troepen uit over de groene heuvels, op weg om een klein dapper groepje overgebleven mensen te ontzetten uit een overmachtige belegering door de meest afgrijselijke, angstaanjagende monsters, orks en ander vreselijke wezens.

Dat bevrijdende gevoel dat het goed komt, het vrije witte paard met op zijn rug die oude wijze man, zo vertrouwenwekkend, waarvan je weet dat hij ongeveer alles aan kan..

Magie, de kracht van magie, het heeft allemaal te maken met wat je in je geest kan oproepen, de energie die het je geeft en die je daarna uitstraalt. Zo vaak gebruikte ik die magie, en zo vaak kwam het uit: ooit riep de engelen aan dat ze een coachingsopdracht voor me moesten regelen- ik zat even op zwart zaad- en ik vroeg ze dat ze het ook moesten laten zien dat zíj het waren die ervoor zorgden. Je zal het geloven of niet, diezelfde middag werd ik gebeld door twee mannen die een coach zochten voor hun jonge bedrijfje. Hun voorstel om elkaar te ontmoeten… café de Engel in Amsterdam… Jawel !!

En hoe onze jongste dochter uit China kwam, ook haar ogen, die had ik gezien en geroepen. Toen we wel drie jaar na het opstarten van de adoptieprocedure eindelijk werden gebeld met de woorden: jullie hebben een dochter, en ik op de computer de eerste foto’s van haar zag: waren daar precies die ogen die ik geroepen, gezien had.

En dan nu: ook zo’n drie jaar geleden maakte ik een moodboard, met één van de plaatjes erop, een appelschimmel( paard) en daarnaast een klein chinees meisje. Je zal het geloven of niet: maar precies zo ziet Jugueton eruit, en precies zo goed kan onze jongste dochter het ook met hem vinden.

En die dromen dan, van Gandalff en zijn Shadowfax, die me het laatste jaar zo achtervolgden, net zoals de beelden uit het boek/de film de mist of Avalon, waarin Morgaine op haar paard( een Andalusier dat zie je meteen !) over de schotste hoogvlaktes loopt. Toen ik in een meditatie afgelopen november Merlijn naast me voelde staan, die mij zei ook te gaan staan, voelde ik de bibbers, de kou, de angst.. waarvoor? maar ook dat het tijd was.. op welke manier, daar had ik geen idee van!

En inmiddels nu, de werkelijkheid: ís mijn Andalusier daar. Is het inmiddels ijskoud.  De waterbakjes zijn bevroren en moeten met emmers worden bijgevuld. Een periode waarin je met je paard bijna niets kan, behalve erop rijden, als je zoals ik nog de bof hebt dat er een binnenbak is. Een periode waarin de meeste paarden meteen een stuk frisser en wilder zijn. De werkelijkheid: al mijn angsten zijn er weer. Logische angsten, omdat ik opzie tegen wilde bokkesprongen, er natuurlijk wil afvallen, maar ook veel grotere, irrationele angsten, vast uit mijn jeugd, toch niet zo veilig..Angsten, In deze dagen iedere dag: Een groot paard, met veel energie, nog steeds een beetje hengst. Kan ik hem aan? Ik wil zo graag dat hij mij lief vind, zoals hij zo diep al in mijn hart zit.Ik wil zo graag die mythologische verbinding met hem. Maar hij moet gewoon zijn energie kwijt. Is ook gewoon soms bazig, en niet van mijn emotionele, pleasing verbindingsdrang gediend. Waardoor ik gedwongen word mezelf te vermannen en te gaan staan. Tegen hem op te treden.  Vrijdag had ik les. Hij had blijkbaar moeite met een linkergalop, want bokte en struikelde toen tegelijkertijd waardoor we met zijn tweeen in het zand doken. Gelukkig kwamen we met de schrik vrij.  De werkelijkheid: ik heb vandaag gewoon naast hem rondgelopen, dat was wat ik aandurfde. Hem even buiten gezet in een paddock, waar hij een geweldige bok gaf, gelukkig zonder mij erop. En toen weer terug in zijn stal.

Het leek voor geen meter op Merlijn met zijn Shadowfax…

Mijn paard is mijn droom, maar tegelijkertijd kom ik met hem mijn grootste angsten tegen. De brug tussen mijn droom, Merlijn en de werkelijkheid is soms ver te zoeken, waar zit de heldhaftigheid, mijn heldhaftigheid, waar is die oerverbinding waar ik zo naar verlang..? En toch, toch…Heb ik ondertussen veelvuldig contact met Susan Knauf, nieuwe vriendin en dierentolk, die me vertelt waar Jugueton en ik mekaar levenslessen leren, hij van me vraagt dat ik vertrouwen heb, leer te hebben. Het zijn bijzondere gesprekken die ik met haar heb, waar ik zoveel van leer, en ik voel zoveel verbondenheid, met haar en haar echtheid. En ..ook, ondertussen besloot ik een dierbare vriendin te vragen ook op Jugueton te rijden, zodat hij genoeg beweging krijgt. Het kostte me een traan, een gevoel van falen, diep verdriet want liet ik daar niet die eenheidsverbinding met hem los waar ik zo naar op zoek ben? Maar aan de andere kant merkte ik dat de druk nu gewoon te groot is, dat ik álles in mijn eentje wilde doen, om “de enige”te zijn voor mijn paardje, maar het aanpakken van mijn angsten me op zichzelf al veel energie kost. Dat ik het heerlijk vind om ervaringen en gevoelens te kunnen delen. Het plezier dan alleen maar groter is. De eenheid eigenlijk alleen maar groeit, op een andere manier dan ik dacht.

Vandaag ging zowaar ook mijn man met me mee naar hem toe. Mijn man die altijd superallergisch was voor paarden. Wat nu zomaar over is. Hij ging mee om me te steunen, om naast me te lopen. Omdat hij Jugueton ook zo leuk vind. Dat had ik nooit gedacht. Hij was nooit van paarden. Mijn hart smolt, toen we zo met zijn drieën rondliepen.Liefde stroomt door me heen. Ik voel me een bofferd.

Toch, toch..gebeurt er dan niet op een andere laag precies waar de mythologische beelden me toe inspireerden?

In De Weg van het Paard, kaarten van Linda Kohanov trok ik de kaart van de tweelingen: Haar uitleg: Bij elkaar brengen van tegengestelden.. Vloeiend Bewustzijn.. Mythische realiteit. ..Archetypen kunnen zich, omdat het onstoffelijke patronen zijn, voor onbepaalde tijd in de diepten van het collectieve onderbewustzijn schuilhouden, maar je kunt ze niet eeuwig onderdrukken. Ze komen weer tevoorschijn via de “andere grote doorlatenden membranen van het menselijk gevoelsleven: dromen, religieuze inzichten, visioenen, kunst, rituelen, liefde en krankzinnigheid. Soms treden ze op in archaische vorm, in de ornamenten van vroegere culturen, maar ze vragen erom om op een nieuwe, frisse manier bekeken te worden…”

Do what’s good for you Or you’re not good for anybody

Vandaag mailde mijn broer me de tekst van dit zo oude liedje van Billy Joel, ( die zo vertelde hij ook nog, toen nog maar 20 jaar was!)  Hoeveel James zit er nog in mij… in ons?   http://www.youtube.com/watch?v=sOwtkQWyoT8

Dit zijn de lyrics:  James We were always friends from our childhood days. And we made our plans, And we had to go our sep’rate ways. I went on the road, You pursued an education.

James Do you like your life? Can you find release? And will you ever change? Will you ever write your masterpiece?
Are you still in school Living up to expectations? James You were so relied upon, Ev’rybody knows how hard you tried.
Hey Oh, look at what a job you’ve done, Carrying the weight of fam’ly pride.
James You’ve been well behaved, you’ve been working hard But will you always stay Someone else’s dream of who you are? Do what’s good for you Or you’re not good for anybody. James
I went on the road, You pursued an education. James How you gonna know for sure? Ev’rything was so well organized.
Hey Oh, now ev’rything is so secure, and ev’rybody else is satisfied. James Do you like your life? Can you find release? And will you ever change? When will you write your masterpiece? Do what’s good for you Or you’re not good for anybody. James

Dunner wordende sluiers..Hooggevoelige kinderen

Zo’n mooi filmpje, vond ik puur toevallig(?) op mn telefoon, toen ik zat te wachten terwijl mijn dochter pianoles had..

Waar we vandaan komen en weer naartoe gaan..

http://www.youtube.com/watch?v=kD0dcPvlVRg